Muzyka

Śpiewanie bhadżanów oraz intonowanie mantr i stotramów jest jedną z najstarszych form oddawania czci Bogu. Dla wielu ludzi jest to jeden z najłatwiejszych i najprzyjemniejszych sposobów zbliżenia się do Niego oraz rozbudzenia w swoim sercu radości i miłości. Nie jest to zarezerwowanie wyłącznie dla jednej ścieżki duchowej, gdyż w praktyce wszystkie ścieżki włączają śpiew jako swój kluczowy element.

W starożytnych świętych pismach hinduskich, śpiewanie różnorakich imion Pana, opisane jest jako jeden z dziewięciu sposobów wyrażania, bądź też doświadczania miłości do Boga, zwane Kirtana Bhakti (oddanie poprzez śpiewanie imion Boga). Wyśpiewując Boskie imiona, można doświadczyć całkowitego wyciszenia umysłu lub przynajmniej przerwania codziennego natłoku myśli i zmartwień.

Dlaczego jednak śpiew wywiera na nas tak pozytywny efekt? Hindusi wierzą we wszechprzenikający, wszechobecny dźwięk ‘OM’ – dźwięk stworzenia i objawienia (jak powiedziano w Biblii: „Na początku było słowo.”, kosmiczna wibracja) - dźwięk, przez który wszystko rozpoczęło swe istnienie i który obecny jest w każdej maleńkiej komórce, w każdym atomie, w każdej części nas samych (czytaj więcej).

Indyjska mitologia mówi, że to Pan Śivabył tym, który stworzył muzykę i taniec, i przekazał ją swej żonie oraz wszystkim bogom i półbogom w niebie. Wszyscy niebiańscy mieszkańcy radowali się i spijali piękno płynące z wyśpiewywania najwyższej chwały Pana i tańczenia dla Niego.

Pewnego razu, Narada, posłaniec Pana Visznu, wybrał się na Ziemię, by zobaczyć, co robią ludzie i jak się tam wszystko ma na dole. Był głęboko zaniepokojony, gdy odkrył, że ludzkie istoty, w przeciwieństwie do niebiańskich mieszkańców, nie sprawiają wrażenia cieszących się swoim życiem – wyglądali raczej na takich, których żywot upływa w mroku, strachu i beznadziei. Zatroskany Naradamuni poszukał więc pomocy u swego ojca, Brahmy. Powiedział mu: „Czcigodny ojcze, obawiam się, że rodzaj ludzki zbłądził. Wygląda na to, że święte pisma są dla nich bezużyteczne – praktykowanie pokut, wyrzeczeń i odprawianie pudży, jak to opisano w Wedach, wydaje się być zbyt trudne. Proszę, miej litość i ocal ich!” 

Brahma medytował bardzo długi czas, a gdy zakończył swą medytację, przemówił do Naradamuniego tymi słowy: „Narado, jedynym sposobem, by uratować rodzaj ludzki i przywieść go z powrotem do Stwórcy, jest przekazanie im sztuki muzycznej i tańca. Nazwę to piątą księgą Wed i będzie ona z nich najłatwiejszą, jako że przeznaczona jest dla każdego. Każdy, niezależnie od płci, pochodzenia, klasy społecznej lub wieku, może uczestniczyć w śpiewaniu imion Pana i być w ten sposób ponownie poprowadzony ku Bogu.”

Ta mitologiczna opowieść ukazuje nam, jak dalece integralną część naszego życia stanowi muzyka, a w szczególności oddawanie czci Bogu. Każdy, kto bierze udział w śpiewie (nawet, jeśli jest to tylko klaskanie dłońmi), odczuje jego pozytywne, przynoszące radość efekty. Śpiew czyni nas wewnętrznie wyciszonymi i spokojnymi, gdyż powstrzymuje strumień myśli, pozwalając na swobodny przepływ naturalnej pozytywności. Pozytywne nastawienie narasta, gdyż umysł pochłonięty jest imieniem Boga, Jego Jaźnią. Tym sposobem myśli, które nam nie służą, a jedynie szukają sposobu, aby odciągnąć nas od prawdziwej Jaźni, stopniowo zanikają. 

Kiedy śpiewamy wraz z innymi, czujemy się częścią czegoś; współtwórcą atmosfery pełnej pokoju, szczęścia i jedności. 

W naszej świątyni, w Springen, gromadzimy się dwa razy dziennie, by wyrazić swe oddanie i radość poprzez śpiewanie Boskich imion i Jego chwały. O 7.00 rano, ludzie zbierają się i budzą Śri Krysznęśpiewając Kryszna Suprabhatam. Następnie, Kryszna jest kąpany, ubierany i przystrajany świeżymi kwiatami. Sanskryckie słowo Suprabhatam może być przetłumaczone jako „pomyślny brzask”. Jest on śpiewany, aby przebudzić Pana naszej świątyni Śri Pita Nilaja, którym jest Pan Kryszna. Istnieje wiele różnych Suprabhatamów dla różnorakich aspektów Boga.

 Następnie śpiewane są Govindam Prayers zaczerpnięte ze Śri Brahma Samhity. Jest to kolejna modlitwa adresowania do Pana Kryszny. Z uwagi na fakt, że wykonywany jest także abiszekam (ceremonia kąpieli) do Pana Narasimhy, pozdrawiamy również i Jego modlitwą „Namaste Narasimhaya”, która stanowi część Narasimha Kavacham.

Wieczorami także śpiewamy nasz ustalony zestaw modlitw, a po nich następuje czas na spontaniczne śpiewanie bhadżanów. Zazwyczaj rozpoczyna go bhadżan do Pana Ganeśy, gdyż Ganeśa – Bóg z głową słonia – jest tym, który usuwa przeszkody stojące na naszej drodze duchowej. Każdego dnia, tradycyjnie czczony jest konkretny aspekt Boga: w poniedziałki jest to Śiva, we wtorki Hanuman (wraz z Ramą i Sitą), w środy Ganeśa, czwartki poświęcone są Guru, piątki Boskiej Matce, a soboty Panu Narayana; zatem przynajmniej jeden bhadżan powinien być zaśpiewany na cześć Bóstwa, którego dzień aktualnie przypada.

Pomimo, że modlitwy odbywają się w hinduskiej świątyni, nie ma ograniczeń, co do rodzajów imion i piosenek, które mogą być śpiewne. W istocie, cześć oddawana jest wszelkim formom Jednego Boga. Można śpiewać imię Kryszny, Chrystusa, Allaha, „Kyrie Eleison”, „Allah Hu Akbar”, „Shalom” lub „Om Mani Padme Hum”. 

Bhadżany i piosenki wspomagane są akompaniamentem różnych instrumentów, takich jak: harmonium, keyboard, gitara, cymbały, djembe, tabla, czy mridanga. Czasem piosenki bywają bardziej spokojne i wyciszające, będąc znakomitym zaproszeniem do medytacji lub wewnętrznej modlitwy. W innych przypadkach, śpiew i klaskanie dłońmi staje się coraz szybsze i intensywniejsze, co może sprowadzać silne, ekstatyczne odczucie radości i szczęścia.

Brzmi wspaniale, czyż nie? Nie wahajmy się więc, wskoczmy i zażywajmy kąpieli w nektarze niezliczonych, cudownych imion Boga!

Prosimy, przyłączcie się do nas podczas porannych i wieczornych modlitw, gdyż w ten sposób wznosimy nasze serca i głosy do Boga.